Andrew Wheatcroft "Kapıdaki Düşman" adlı eserinin ana temasının korku olduğunu belirtiyor: Önce Avrupa'nın Türk korkusu, kitabın sonlarına doğru ise korkunun kendisi. Bu süreçte Wheatcroft iki soruya yanıt aramaya başlıyor: Birincisi, neden Habsburg ile Osmanlı o kadar uzun süre birbiriyle savaştı ve ikincisi, neden en sonunda savaşmayı bıraktılar? Wheatcroft, Avrupa'nın Türk korkusunun izlerini 1071 yılında Doğu Anadolu'daki Malazgirt Savaşı'na kadar sürüyor. Wheatcroft, o zamandan bu yana Türk savaşçıların amansız gaddarlığı hakkında bir imaj oluştuğunu ve bu imajın 1453 yılında Konstantinopol'ün alınmasıyla daha da perçinlendiğini ifade ediyor. Ancak kitabın asıl odak noktası bu eski savaşlar değil, Osmanlı'nın 1683'teki Viyana Kuşatması. Wheatcroft, kuşatma için yapılan hazırlıkları, Sultan IV. Mehmet ile Vezir-i Azam Kara Mustafa'nın kişiliklerini ve kuşatmayı detaylı bir biçimde anlatıyor.
Kitabın en ilginç bölümlerinden birinde savaşın nasıl başladığı ve uzun süren Osmanlı-Habsburg ihtilafı sırasında nasıl bir değişime uğradığı ele alınıyor. Avrupalılar açısından en korkutucu olanı, aslen Hristiyan kökenli olup 14. yüzyılda Balkan köylerinden toplanarak eğitilen ve İslam dinine geçirilen korkusuz Yeniçeriler idi. Diğer bir endişe kaynağı ise 15. yüzyılda Osmanlı ile ittifak yapan Tatarlar idi. Fakat savaşın niteliğinin değişmesiyle taktikler de değişti. 17. yüzyıla gelindiğinde çok az çatışma savaş alanında sonuçlanıyordu; pek çoğu surlarla çevrili şehirlerin kuşatılmasına neden oluyordu. Uzun ve kanlı Viyana Kuşatması da böyleydi. Kuşatma Türklerin yenilgisiyle sonuçlandı ve galip taraf, İslamın ilerleyişini durdurma yetkisinin Tanrı tarafından kendisine verildiğine inanan Papa 11. Innocent'ın da desteğiyle "Avrupa için savaş" ilan etti. "Avrupa için savaş" bir sonraki yüzyılın çatışmalarıyla devam etti. Wheatcroft'a göre, iki imparatorluğun tutumlarındaki değişiklik Napolyon Savaşları'ndan sonra süper güç statülerini kaybetmeleriyle gerçekleşti.
"Kapıdaki Düşman" içerdiği tüm detaylara rağmen yazarının emellerini tam anlamıyla karşılamıyor. Wheatcroft, alanının tartışmasız bir uzmanıdır, ancak iki konuyu karıştırmışa benziyor. Bunlar: Hristiyan Avrupa'nın eski Osmanlı İmparatorluğu korkusu ve modern Türkiye korkusu, (ki bu korkunun artık haklı bir tarafı yoktur) ile Batı'nın aşırı radikal İslamcı gruplara karşı olan korkusu. Ve her ne kadar Türkiye'nin AB'ye tam üyeliğinin Türklerin Viyana yenilgisini tersine çevireceğini iddia edenler olsa da "teröre karşı savaş"ı ortaya çıkaran korku bu ön yargıdan daha kapsamlı ve daha derin...
Kategori
Yorum Sayısı
Okunma
Tarih
Yazdırılabilir Sayfa |
Word'e Aktar |
Tavsiye Et
| 
Yorum Yaz